Riddle

Το έργο Riddle περιγράφει μια αινιγματική ατμόσφαιρα που δημιουργείται από αντιθέσεις ανάμεσα στο σολίστα και την ορχήστρα. To κλαρινέτο αναλαμβάνει το ρόλο αφηγητή του αινίγματος χρησιμοποιώντας στοιχεία όπως η ταυτόχρονη χρήση ήχου (κλαρινέτου) και φωνής (του σολίστα), διαφορετικές εκδοχές tremolo και vibrato, παραγωγή “bamboo” ήχου και flutter tonguing. Η ορχήστρα προσπαθεί να λύσει το γρίφο ή ν’ ανακαλύψει το νόημα του αστείου (πλαισιώνοντας τον κλαρινετίστα με ανάλογο μουσικό υλικό). Ο γρίφος, το αστείο, προοδευτικά μεταμορφώνονται σε ανομολόγητο μυστικό και η ορχήστρα πιέζει (μεταφορικά) για την αποκάλυψή τους (με σχήματα από διαφορετικές ατάκες και πιο γεμάτο, πλουσιότερο ήχο). Ως αποτέλεσμα, ο σολίστας και η ορχήστρα επιχειρούν να συντείνουν σε μια περιστρεφόμενη κίνηση. Η φωνή του κλαρινετίστα ακούγεται ξανά ενώ η ορχήστρα με τη βοήθεια δυναμικά έντονων ρυθμικών περασμάτων απαιτεί για τελευταία φορά «να μάθει». Το σόλο κλαρινέτο επισκιάζεται τόσο πολύ από τον βαρύ ήχο «των πολλών» που τρεμοσβήνει και επέρχεται το τέλος του έργου.