Ελληνική Σουίτα Νο 1

Το έργο αυτό γράφτηκε το 1988, στην αρχή σαν κουαρτέτο [εγχόρδων] και στη συνέχεια ανοίχτηκε για ορχήστρα εγχόρδων με την προσθήκη και κοντραμπάσου ομπλιγκάτο. Αργότερα την έχω μεταγράψει και για κουαρτέτο σαξοφώνων, κουαρτέτο κλαρινέτων, κουϊντέτο ξυλίνων και κουϊντέτο χαλκίνων. Μέσα στις προθέσεις μου, να την αναπτύξω και για μεγάλη ορχήστρα. Αποτελείται από τα εξής πέντε μέρη:

1. Νησιώτικος Ζεϊμπέκικος: πάνω στην τυπική φόρμα των 9/8 του νησιώτικου ζεϊμπέκικου, που ανήκε στο χώρο της δημοτικής μας μουσικής με σημαντικές διαφορές ιδίως στο ρυθμικό χαρακτήρα από τον αντίστοιχο ρεμπέτικο ζεϊμπέκικο

2. Εσπερινό ειδύλλιο: ένα σύντομο λυρικό ιντερλούδιο, κάτι σαν ένα σύγχρονο κοράλ

3. Αντικρυστός χορός: είναι γραμμένος με τρόπο ώστε να συνθέτει τους δύο βασικούς ρυθμούς των ελληνικών αντικρυστών χορών (δηλ. των 9/8 και 7/8) σε ένα ενιαίο ρυθμό των 16/8

4. Ποιμενικό: ένα “pastorale” με γραφή πολυφωνική και με χαρακτήρα χορικού αρχαίας τραγωδίας

5. Φινάλε-Χορός στα πέντε: το τελευταίο ζωηρό μέρος της σουίτας με ένα ενδιάμεσο λυρικό κοντράστο και με έντονα τα στοιχεία του τσακώνικου αλλά και άλλων πεντάσημων ελληνικών ρυθμών.

Η όλη σουίτα είναι δουλεμένη σε ύφος θα έλεγα «νεομπαρόκ», αλλά με αρμονική γλώσσα και σύστημα που πηγάζει και επιβάλλεται από την κάθετη θεώρηση των σχέσεων των ελληνικών τρόπων και κλιμάκων και όχι από τους νόμους της δυτικοευρωπαϊκής αρμονίας.