Drei Meditationen für sopran saxophon und klavier

Έμπνευση για το τριμερές αυτό έργο υπήρξε το μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη Ο τελευταίος πειρασμός. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα έργα του συνθέτη, που ως νεαρός συνθέτης, φοιτητής ακόμα, θέλησε να δοκιμάσει κάποια συγκεκριμένα συνθετικά «εργαλεία» κι επικεντρώθηκε στη μελωδία και την εκφραστική δύναμή της, που με ασκητική διάθεση διαπερνά το έργο ολόκληρο χωρίς σχεδόν καμία ανάπτυξη, κρατώντας όμως την ένταση και το βάρος όλου του έργου χωρίς περιττές νότες. Χωρίς περιττά λόγια. Στόχος του συνθέτη ήταν να αποδώσει την αυστηρότητα του ασκητικού χαρακτήρα, χωρίς να περιορίσει όμως τα ηχητικά χρώματα και τα ρυθμικά στοιχεία. Χαρακτηριστικό είναι το δεύτερο μέρος του έργου, όπου το φλάουτο τραγουδά ελεύθερα κι αυτοσχεδιαστικά μέσα στο ηχείο του πιάνου, αποδίδοντας τη σκηνή, όπου ο Χριστός προχωρά μέσα στην έρημο διαλογιζόμενος, νομίζοντας πως τα βήματα του ακολουθούν δαίμονες. Ακούει όμως τον ίδιο του τον εαυτό (το πεντάλ του πιάνου παραμένει πιεσμένο καθόλη τη διάρκεια του μέρους, οπότε δημιουργείται η ηχώ της μελωδίας δίνοντας την αίσθηση της αντανάκλασης. Ακουστικής και ψυχολογικής…). Οι Τρεις διαλογισμοί είναι γραμμένοι για οποιοδήποτε μελωδικό όργανο με συνοδεία πιάνου. Έχει ήδη ερμηνευτεί με βιολί, σοπράνο σαξόφωνο, κλαρινέτο, φλάουτο, όμποε, ακόμα και με φωνή, δίνοντας κάθε φορά ένα καινούργιο χρώμα στη λιτή αυτή σύνθεση.