TV Magnesia

Το έργο αυτό είναι γραμμένο για φλάουτο, κλαρινέτο σε σι ύφεση, σοπράνο σαξόφωνο, φαγκότο, βιμπράφωνο και μαρίμπα, δύο βιολιά, βιόλα, τσέλο, και κοντραμπάσο, και έχει διάρκεια περίπου δέκα επτά λεπτών. Αποτελείται από πέντε μέρη, τα οποία δεν είναι εμφανώς διακριτά μεταξύ τους. Η σύνθεση του έργου είναι εμπνευσμένη από την έννοια του μαγνητισμού και απομαγνητισμού, εξ ου και ο τίτλος του, την ιδιότητα δηλαδή κάποιων υλικών να ασκούν ελκτικές ή απωστικές δυνάμεις σε άλλα υλικά. Μαζί με αυτήν την έννοια, υπάρχει σε αυτό το έργο προσπάθεια απόδοσης σε σύνολο δωματίου του ήχου που δημιουργείται σε ένα πιάνο όταν κρατήσουμε πατημένα κάποια πλήκτρα του, αλλά χωρίς να ακουστούν οι φθόγγοι που θα παραχθούν, και παράλληλα πατήσουμε το πεντάλ, ώστε να απελευθερωθούν οι χορδές των οποίων τα πλήκτρα είναι πατημένα. Στο έργο υπάρχει έντονο το στοιχείο της ερωταπόκρισης μεταξύ ορχήστρας και βιμπραφώνου, ενώ σε αρκετά σημεία σολιστικό ρόλο έχουν συνδυασμοί οργάνων (συνήθως ανά δυάδες), σαν να πρόκειται για στοιχεία που έχουν απωθηθεί από τον μαγνητικό πόλο της ορχήστρας και έχουν μαγνητιστεί μεταξύ τους. Το πρώτο μέρος του έργου είναι εισαγωγικό, όπου αργά tutti της ορχήστρας εναλλάσσονται με το πρώτο σόλο του βιμπραφώνου. Στο δεύτερο μέρος υπάρχει ένα ομοφωνικό και πολυρυθμικό πλέγμα μεταξύ των πνευστών, το οποίο όμως καταρρέει υπό την «επίδραση» των εγχόρδων, και καταλήγει εν τέλει σε μια tutti ομοφωνική αρμονική δομή. Το τρίτο μέρος ξεκινά με ένα ακόμη σόλο του βιμπραφώνου, στο οποίο «κάνουν παρεμβολές» τα έγχορδα και τα πνευστά, ώσπου το σόλο αυτό εξελίσσεται σε μια μοιρασμένη μελωδία ανάμεσα σε όλα τα όργανα, «στριμωγμένη» σε ένα κοινό ρετζίστρο για όλα τα όργανα, στην οποία μελωδία, «κάνουν παρεμβολές» τα υπόλοιπα όργανα όσο διαρκεί το εκάστοτε σόλο, σαν παράσιτα του ραδιοφώνου, και τελειώνει με ένα μέρος μόνο με τα «παράσιτα» αυτά. Στο τέταρτο μέρος εμφανίζονται ομοφωνικά tutti των εγχόρδων, τα οποία επαναλαμβάνονται διαρκώς κι εμμονικά, αλλά δεν οδεύουν πουθενά, ώσπου εν τέλει διακόπτονται από το πέμπτο μέρος του έργου, στο οποίο παρουσιάζονται εκτενή σόλι σε δυάδες οργάνων, με ομοφωνικές παρεμβολές των υπολοίπων, και το έργο κλείνει με μια χειρονομία όμοια με αυτές του τέταρτου μέρους αλλά σε ρυθμική διαστολή.